Alleen al die titel doet iets. Blogs is meervoud. Ik moet nog een eerste blog posten. Oh nee, wacht, dat moet niet, dat wil ik. Als ik daar eenmaal mee begin, moet ik ermee doorgaan. Oh nee, wacht, dat hoeft niet, dat is helemaal aan mij.
Zoveel roept dit op. Ik heb net met mijn vriend een gesprek gehad over mijn 1e conceptblog. Alleen dat al voelt kwetsbaar. Een suggestie van hem is, om in het Engels te schrijven, omdat ik me daar mogelijk beter en vrijer in kan uitdrukken. Daarmee heeft hij een goed punt. Tegelijk zet het in mij een hele trein aan vragen in gang. Laat ik daarbij alle zijstraten die we daarbij ook nog bewandeld hebben even buiten beschouwing laten.
Zoveel vragen. Wat is een goede eerste blog? Is het verstandig om een disclaimer te schrijven? Zal ik het conceptblog dat ik geschreven heb toch even herschrijven in het Engels? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Tot ik een compleet verlammende wolk heb van dingen om te doen en te onderzoeken. Je zou er moe van worden. 😉
Nu kan ik het concept ongewijzigd publiceren. Niet meer over nadenken. Oké, ik kan er nog een meme bij maken, maar dat is het dan. Hop, doorpakken. Lekker op wilskracht doorduwen. Ken je dat?
Of ik schrijf eerst over dit proces.
Ik vraag cliënten om zich kwetsbaar op te stellen. Erop te vertrouwen dat ik ze iets goeds te bieden heb. Dat vraagt van mij om me ook kwetsbaar op te stellen en dingen van mij te laten zien. Dat mensen al een idee krijgen van wie ik ben en waar ik voor sta. Daar zijn blogs een mooi middel voor. Daarin schrijf ik vanuit mij, vanuit hoe ik op dat moment kijk naar dingen, over dingen die mij opvallen en over dingen waarvan ik hoop dat anderen er iets aan hebben. Herkenning of een aha moment bijvoorbeeld.
Met het risico dat ik dingen schrijf waar mensen iets van kunnen vinden, iets van mij kunnen vinden.
Het idee van mogelijke kritiek op mijn blogs, dat voelt best persoonlijk, als een mogelijke afwijzing van mij als mens, als healer en coach. Dat doet iets met mijn gevoel van veiligheid. Ik heb al jong geleerd mij veilig te houden door me af te stemmen op anderen, door te pleasen, door vooral geen ruimte in te nemen, geen golven te maken. Een patroon dat ik steeds verder doorbreek.
Dus misschien schrijf ik de blogs niet alleen voor jou, maar ook voor mezelf. Weer een stukje meer ruimte innemen, weer een stapje meer zichtbaar. Die combinatie maakt het de moeite meer dan waard om toch die stap te zetten. Daarbij vertrouw ik op mezelf, en als dat soms even niet lukt, op de mensen die in mij geloven.
Ondertussen mag het concept blog nog even blijven liggen. Dit wordt mijn eerste blog. Ik ben een mens, net als jij. Met mijn eigen worstelingen. Een healer die af en toe ook healing nodig heeft. Een coach die af en toe ook coaching nodig heeft. En dat is oké en mag gezien worden. Met de billen bloot. 😉
Liefs, Suzanne