Liefdesrelaties zijn vaak de meest ingewikkelde relaties die we kunnen hebben. Het zijn de mensen die het dichtstbij komen, ons op ons kwetsbaarst zien (als we dat toelaten). Het gaat hierbij niet om iets wat je goed kunt, wat je maakt of een dienst of product dat je levert. Het gaat volledig om jou als mens. Een mens die gezien en gehoord wil worden en geliefd wil zijn. Als er dan wrijving ontstaat, dan voelt dat al snel heel persoonlijk en als een afwijzing.
Zelf heb ik na mijn huwelijk vooral (pogingen tot) relaties gehad met mensen die emotioneel niet beschikbaar waren. Net als mijn ouders. Niet uit kwade wil, maar uit onvermogen vanuit hun verleden/erfenis. Ook al voelde het toen soms anders voor mij.
Ergens in dat verhaal kreeg ik de volgende ingeving, je zou het een theorie kunnen noemen. Voel zelf maar of die voor jou klopt en of je er iets aan hebt.
We zoeken in een partner vaak de ouder die we niet gehad hebben en projecteren tegelijkertijd de ouder die we wel gehad hebben op diezelfde partner.
Wat betekent dat? We projecteren dan dus zowel ons verlangen als onze ervaring op onze partner. Daarbij zullen we waarschijnlijk onbewust het gedrag vertonen waarmee we als kind probeerden gezien, gehoord en geliefd te worden. Gedrag waarmee we geprobeerd hebben het gat te dichten tussen de ouder die we hadden en de ouder die we nodig hadden/wilden hebben.
Daarbij zijn er mogelijk ook allerlei vaak onbewuste en onuitgesproken verwachtingen richting de ander. In die verwachtingen en het gedrag zitten dan ook nog vaak tegenstrijdigheden. Hoe ingewikkeld wil je het hebben? 😉
Zo wilde ik dolgraag gezien en gehoord worden. En voelde ik en voelde ik me afgewezen als dat niet zo was. Terwijl ik tegelijkertijd geen ruimte innam, omdat dat ooit het veiligst was/voelde. Hoe kon ik dan gezien en gehoord worden?
Niet aan beginnen dan maar? Nee, dat wil ik niet zeggen. Ik ervaar liefdesrelaties als de grootste spiegels die er zijn. We kunnen er veel over onszelf leren als we daarvoor openstaan. Vragen durven stellen zoals: wat laat dit mij zien over mezelf? Wat gebeurt er nu in mij? Is dit uitsluitend een reactie van nu? Of hebben we het hier (ook) over een pijnpunt uit het verleden, dat nu aangeraakt wordt, zodat het geheeld kan worden?
Mijn relaties hebben mij geleerd om steeds een beetje meer ruimte in te nemen. Niet alleen voor de ander te zorgen, maar ook voor mezelf. Ik heb geleerd dat grenzen stellen gezond en noodzakelijk is. Dat liefde in liefdesrelaties een vorm van balans mag zijn tussen liefde voor mezelf en liefde voor de ander. Dus ook al heeft het pijn gedaan, ze hebben me waardevolle lessen geleerd en me dichterbij mijzelf gebracht. Daar ben ik dankbaar voor.
Liefs, Suzanne